ป่าเบญจพรรณ
ป่าชนิดนี้มักประกอบขึ้นด้วยต้นไม้ผลัดใบหลาย ๆ ชนิดขึ้นปะปนกันอยู่ เราจะไม่เห็นต้นไม้ในป่าชนิดนี้ผลัดใบพร้อม ๆ กันทีเดียว แต่ส่วนใหญ่ผลัดใบในฤดูแล้ง ประมาณเดือนมีนาคม-พฤษภาคม สภาพทั่วไปของป่าชนิดนี้ค่อนข้างแห้งแล้งในฤดูแล้ง และค่อนข้างชุ่มชื่นในฤดูฝน ป่าชนิดนี้มีทั่วไปตามภูเขา และตามที่ราบต่ำ ในภาคเหนือไม้สักมีขึ้นในป่าชนิดนี้เท่านั้น
ลักษณะพืชพันธุ์ไม้ในป่าเบญจพรรณมีตั้งแต่ค่อนข้างโล่ง จนค่อนข้างทึบ เรือนยอดโดยปกติไม่แน่นชิด และประกอบด้วยชั้นความสูง หนึ่งหรือสองชั้น มีเถาวัลย์บางชนิดขึ้นอยู่ในป่าชนิดนี้บ้าง พืชพื้นล่างไม่ค่อยแน่นทึบ ส่วนใหญ่ประกอบด้วยหญ้าชนิดต่าง ๆ วัชพืช พืชล้มลุก และลูกไม้จากไม้ใหญ่ ไม้ไผ่ชนิดต่าง ๆ ก็ขึ้นได้ดีในป่าชนิดนี้ เช่นไผ่ซาง ไผ่บง ไผ่รวก เป็นต้น พันธุ์ไม้ที่สำคัญได้แก่ ไม้ตะแบก ไม้แดง ไม้ประดู่ และไม้มะค่าโมง เป็นต้น
นักวิชาการป่าไม้หลายท่านได้แบ่งป่าเบญจพรรณ แยกย่อยออกไปอีกเป็น ป่าเบญจพรรณชื้นสูง ป่าเบญจพรรณแล้งสูง และป่าเบญจพรรณต่ำ แต่ความแตกต่างระหว่างชนิดย่อย ๆ นี้มีไม่มากนัก

ที่มา : จากหนังสือ "พืชกินได้และพืชมีพิษในป่าเมืองไทย" โดย สมจิตร พงศ์พงัน และ สุภาพ ภู่ประเสริฐ