ไม้ประดู่

ชื่อวิทยาศาสตร์ Pterocarpus macrocarpus Kurz

ชื่อวงศ์ PAPILIONACEAE

ชื่ออื่น

ประดู่เสน จิต็อก ฉะนอง ดู่ ดู่ป่า ตะเลอ เตอะเลอ

ลักษณะทั่วไป

ไม้ผลัดใบขนาดใหญ่ สูงถึง ๒๐ เมตร เปลือกนอกสีน้ำตาลเทา หนา แตกหยาบ ๆ เป็นร่องลึก เรือนยอดรูปคล้ายทรงกระบอก ใบ เป็นใบประกอบแบบขนนก มีใบย่อย ๗-๑๓ ใบ ใบย่อย รูปขอบขนานแกมรูปไข่ ผิวใบเกลี้ยง โคนใบกว้าง มนกลม และเรียวไปทางปลายใบ ดอก ออกเป็นช่อ ตามชอกใบใกล้ยอด กลีบรองกลีบดอก ๑-๑.๕ ซม. ผล เป็นแผ่นกลมแบน มีปีกโดยรอบ มีเมล็ดเดี่ยวอยู่กลางผล ขนาดเส้นผ่าศูนย์กลาง ๖-๑๐ ซม. เมื่อแก่จะเป็นสีน้ำตาล

การกระจายและนิเวศวิทยา:

พบในป่าเบญจพรรณ และป่าเต็งรังทั่วไป ยกเว้นในภาคใต้ในระดับความสูงจากน้ำทะเล ๑๐๐-๖๐๐ เมตร

ประโยชน์:

เนื้อไม้แข็ง สีขาวอมเหลือง แก่นสีน้ำตาลแกมแดง มีลวดลายสวยงาม ทนทาน ไสกบ ตกแต่ง และชักเงาได้ดี ใช้ในการก่อสร้าง ทำพื้นบ้าน เสา รอด ทำเกวียน เครื่องเรือน และด้ามเครื่องมือเครื่องใช้ เปลือกและแก่น ให้สีน้ำตาลใช้ย้อมผ้า และให้น้ำฝาดสำหรับฟอกหนัง

ที่มา : จากหนังสือ "สวนพฤกษศาสตร์สมเด็จพระนางเจ้าสิริกิติ์" โดย องค์การสวนพฤกษศาสตร์ สำนักนายกรัฐมนตรี