ในที่ลุ่มต่ำปากแม่น้ำและชายทะเลที่เป็นโคลนเลน จะมีพืชพันธุ์ไม้ที่มีลักษณะโดยเฉพาะขึ้นอยู่ ป่าชนิดนี้จะมีน้ำท่วมขัง และลดลงตามช่วงเวลาหนึ่ง ๆ พบมีอยู่ทั่วไปในบริเวณที่ลุ่มของประเทศ ซึ่งมีปริมาณน้ำฝนสูง เนื่องจากเป็นดินชุ่มน้ำ ต้นไม้บางชนิดจึงต้องปรับปรุงระบบรากให้เหมาะสมแก่การหายใจ เช่น ปลายรากสุดจะเป็นปุ่มโผล่ขึ้นมาเหนือพื้นดิน หรือรากอาจโผล่ขึ้นมาแล้วลงดินอีกทีหนึ่ง หรืออาจขึ้น ๆ ลง ๆ เช่นนี้สองครั้งก็ได้ ต้นไม้บางชนิดจะมีรากหยั่งซึ่งงอกออกจากโคนต้นเหนือดิน ปรากฏอยู่ระเกะระกะเพื่อยึดลำต้นให้มั่นคง ต้นไม้บางชนิดก็มีพูพอนตามโคนต้น ป่าชนิดนี้อาจจำแนกออกได้ตามลักษณะภูมิประเทศ ๒ ชนิด คือ ๑. ป่าพรุหรือป่าบึงน้ำจืด ๒. ป่าชายเลน หรือป่าโกงกาง
ที่มา : จากหนังสือ "พืชกินได้และพืชมีพิษในป่าเมืองไทย" โดย สมจิตร พงศ์พงัน และ สุภาพ ภู่ประเสริฐ