พระราชดำรัส
"ทรัพยากรด้านประมงจะต้องจัดเป็นระเบียบ ความสำคัญไม่ได้อยู่ที่ว่าปล่อยพันธุ์ปลาให้ดี หรือเลี้ยงปลาให้เติบโตดี สำคัญที่ว่าตามธรรมชาติเราปล่อยปลาลงไปแล้ว มันจะผสมพันธุ์หรือไม่ผสมพันธุ์ก็แล้วแต่ แต่ว่ามันก็เติบโตตามธรรมชาติใช้การได้ ปัญหาอยู่ที่ในด้านการบริหารการจับปลาไม่ใช่ในด้านการเลี้ยงปลา ในด้านเลี้ยงปลา สถานีประมงต่าง ๆ ก็ทำแล้วแต่ที่จะต้องทำคือ บริหารเกี่ยวกับการจับปลาให้ประชาชนได้ประโยชน์จริง ๆ "
พระราชทานแก่คณะกรรมการบริหารและคณะเจ้าหน้าที่ของศูนย์ศึกษาการพัฒนาห้วยฮ่องไคร้ อันเนื่องมาจากพระราชดำริ ณ โครงการศูนย์ศึกษาการพัฒนาห้วยฮ่องไคร้ฯ อำเภอดอยสะเก็ด จังหวัดเชียงใหม่ ๓ กุมภาพันธ์ ๒๕๒๗
หากจะพิจารณาโดยส่วนรวมของกิจการประมงในประเทศไทย ซึ่งประกอบด้วยการประมงน้ำจืด และการประมงน้ำเค็มแล้ว ผลผลิตการประมงของประเทศไทยได้รับการจัดอันดับเป็น ๑ ใน ๑๐ ของประเทศที่มีปริมาณการจับสัตว์น้ำได้สูงสุดของโลก แต่หากพิจารณาเฉพาะการประมงน้ำจืด ซึ่งกระทำในแม่น้ำลำคลอง หนอง บึง ทะเลสาบ บ่อเลี้ยง และอ่างเก็บน้ำเหนือเขื่อน พบว่า ผลผลิตสัตว์น้ำจืดมีเพียงประมาณร้อยละ ๘ ของผลผลิตสัตว์น้ำรวมของประเทศ หรือคิดเป็นมูลค่าประมาณร้อยละ ๒๓ ของมูลค่าสัตว์น้ำรวม ทั้งนี้ เนื่องจากการประมงน้ำจืดโดยเฉพาะพื้นที่ชนบทส่วนใหญ่มีลักษณะเป็นการประมงแบบยังชีพกล่าวคือ ราษฎรที่อาศัยใกล้แหล่งน้ำจะจับสัตว์น้ำจืดโดยเฉพาะปลา เพียงเพื่อบริโภคในครัวเรือนเท่านั้น ส่วนการจับสัตว์น้ำเพื่อการค้าจะมีเฉพาะในบริเวณที่ราบลุ่มริมสองฝั่งแม่น้ำสายสำคัญ ๆ เช่น แม่น้ำเจ้าพระยา แม่น้ำป่าสัก แม่น้ำสะแกกรัง แม่น้ำลพบุรี แม่น้ำแม่กลอง เป็นต้น
แม้ว่า ทางราชการจะได้ส่งเสริมและเผยแพร่ความรู้ด้านการเพาะเลี้ยงสัตว์น้ำ มีการทดลองค้นคว้าขยายเพาะพันธุ์สัตว์ |
