ขอเดชะฝ่าละอองธุลีพระบาทปกเกล้าปกกระหม่อม
การจัดการลุ่มน้ำเป็นสาขาหนึ่งของวิชาวนศาสตร์ ซึ่งเป็นการนำความรู้ในลักษณะสหวิชาการนำมาประยุกต์ใช้บนพื้นฐานของหลักการ
๓ ประการ คือ การวางแผนการใช้ที่ดินที่ถูกต้องตามหลักวิชาการ การใช้ทรัพยากรธรรมชาติ อย่างยั่งยืนตามหลักการ
การอนุรักษ์และต้องมีการควบคุมมลพิษที่จะเกิดขึ้นจากกิจกรรมในพื้นที่ลุ่มน้ำ
ทั้งที่เกิดขึ้นจากระบบธรรมชาติเองและที่ต่อมาจากกิจกรรมของมนุษย์ อันได้แก่
การเกิดภาวะน้ำท่วม ภัยแล้ง การเกิดน้ำเน่าเสีย การชะล้างพังทลายของดิน การปลดปล่อยสารพิษลงสู่แหล่งน้ำ
และ การตื้นเขินของแหล่งน้ำ เป็นต้น สาเหตุที่เกิดขึ้นนั้น ส่วนใหญ่เกิดมาจากกิจกรรมของมนุษย์เป็นหลัก
และย่อมมีภัยร้ายแรงมากขึ้นถ้าหากเกิดขึ้นในพื้นที่ลาดชันที่เป็นพื้นที่ต้นน้ำลำธาร
ดังนั้น การบริหารพื้นที่ลุ่มน้ำบนพื้นฐานของหลักการดังกล่าวนี้จะนำไปสู่การจัดการน้ำทั้งระบบนั่นเอง
โดยมีการเก็บกักน้ำ การแพร่กระจายน้ำให้มีปริมาณและการไหลของน้ำท่าที่สม่ำเสมอตลอดปี
อีกทั้งมีคุณภาพน้ำที่ดี ทั้งทางด้านกายภาพ เคมีภาพ และชีวภาพ สามารถเอื้ออำนวยประโยชน์ในการใช้น้ำของมนุษย์ทั้งในพื้นที่ลุ่มน้ำตอนบน
ตอนกลาง และตอนล่าง ตลอดเวลาที่ต้องการใช้น้ำ ความสำคัญจำเป็นต้องมีการสร้างมาตรการและแผนงานในการควบคุมกิจกรรมการใช้ทรัพยากรในลุ่มน้ำให้ถูกต้อง
ภายใต้กระบวนการทางเทคโนโลยีที่เหมาะสมหรือ