หลักฐานจากหลุมฝังศพในอียิปต์ ทำให้ทราบว่าเนยแข็งเป็นที่รู้จักกันมากกว่า ๕๐๐๐ ปีแล้ว ชาวอาหรับอาจเป็นผู้พบการทำเนยแข็งโดยบังเอิญ กองคาราวานอาหรับเมื่อจะออกเดินทางไกลจะบรรจุนมสดในถังที่ทำจากกระเพาะแกะ
จากความร้อนของแสงแดดซึ่งกระตุ้นให้แบคทีเรียขยายพันธุ์ และน้ำย่อยที่อยู่ในเยื่อบุกระเพาะจะทำให้นมจับตัวกันเป็นก้อน (curd) ปะปนอยู่กับน้ำหางนม (whey) นมที่เป็นก้อนนี้ใช้สำหรับปรุงอาหาร ส่วนที่เหลือใช้ก็เอามาปั้นเป็นแผ่นตากแดด เพื่อทำเป็นอาหารแห้ง เนยแข็งถูกนำไปสู่ยุโรปเมื่อประมาณ ๒๐๐๐ ปีมาแล้ว และแพร่ไปทั่วยุโรปโดยชาวโรมัน
ที่มา: นมและผลิตภัณฑ์นม, ประกาย จิตรกร, พ.ศ.๒๕๒๖,หน้า ๑๑๘