Fluorine
(F)
ฟลูออรีน

เลขอะตอม 9 เป็นธาตุแรกของหมู่ VIIA (ไม่นับ H) ในตารางธาตุจัดเป็นอโลหะ
น้ำหนักอะตอม 18.9984 amu
จุดหลอมเหลว -219.62 ํc
จุดเดือด (โดยประมาณ) -188.14 ํc
ความหนาแน่น (ของเหลว ณ จุดเดือด) 1.108 g/cc
เลขออกซิเดชันสามัญ -1

การค้นพบ

ในปี ค.ศ. 1771 Scheels เตรียมกรดไฮโดรฟลูออริก (HF) ที่ไม่บริสุทธิ์ได้และเรียกกรดที่เขาเตรียมได้ว่า "fluoric acid" ซึ่งมาจากคำลาติน "fluo" แปลว่าไหล (flow)

ในปี ค.ศ. 1813 Davy พบว่ากรดฟลูออกริกนี้มีธาตุใหม่เป็นองค์ประกอบ และ Ampere เรียกชื่อธาตุใหม่นี้ว่า "fluorine"

Davy พยายามสกัดธาตุฟลูออรีนแต่ก็ไม่เป็นผลสำเร็จจนกระทั่งปี ค.ศ. 1886 Henri Moissan สามารถทำได้สำเร็จโดยการนำ ไฮโดรเจนฟลูออไรด์ที่แห้งที่มีโพแทสเซียมฟลูออไรด์ (KF) ละลายอยู่ ไปแยกสลายด้วยไฟฟ้า ซึ่งวิธีของเขาเป็นวิธีเดียวเท่านั้นที่ใช้เตรียมแก๊สฟลูออรีนอิสระได้แม้กระทั่งในปัจจุบัน อย่างไรก็ตาม Moissan พบว่าอุปกรณ์ของเขาผุกร่อนและชำรุดอย่างรวดเร็วเนื่องจากความว่องไวของ F2 และไม่มีใครสามารถแก้ไขปัญหาการกัดกร่อนอุปกรณ์ที่ใช้เตรียม F2 ได้ จนกระทั่งปี ค.ศ. 1939-45 ภายใต้โครงการแมนแฮตตัน (Manhattan Project) ซึ่งต้องการใช้ F2 และสารประกอบของฟลูออรีนเป็นส่วนหนึ่งของโครงการพลังงานปรมาณู จึงได้พยายามค้นคว้าวิจัยจนแก้ปัญหาได้
ในปัจจุบันฟลูออรีนและสารประกอบของฟลูออรีนหลายชนิดได้รับการเตรียมขึ้นและใช้ประโยชน์อย่างกว้างขวาง

การใช้ประโยชน์

1. ใช้เป็นตัวออกซิไดซ์ในเชื้อเพลิงจรวด
2. ใช้เตรียมเตตระฟลูออโรเอทีลีน ซึ่งเป็นโมโมเมอร์ หรือสารตั้งต้นในการเตรียมโพลิเตตระฟลูออโรเอทีลีน (มีชื่อสามัญว่า Teflon) เป็นพลาสติกที่สำคัญและมีประโยชน์มาก
3. ใช้เตรียมฟลูออไรด์ของสารอินทรีย์และสารอนินทรีย์หลายชนิด

ความเป็นพิษ

ฟลูออรีนเป็นพิษอย่างแรง กลิ่นฉุนกัดเยื่อจมูก มีความสามารถในการกัดกร่อนสูงมาก ติดไฟได้ ระดับความทนได้ของ F2 ในอากาศ คือ 0.1 ppm
ผู้เขียน : ดร.ชัยวัฒน์ เจนวาณิชย์
ที่มา : รวบรวมจาก หนังสือสารานุกรมธาตุ