ไม้ชิงชัน

ชื่อวิทยาศาสตร์ Dalbergia oliveri Gamble

ชื่อวงศ์ PAPILIONACEAE

ชื่ออื่น

ประดู่ชิงชัน ดู่สะแดน เก็ดแดง อีเม็ง พยุงแกลบ กะซิก กะซิบ หมากพลูตั๊กแตน

ลักษณะทั่วไป

ไม้ขนาดกลางถึงขนาดใหญ่ ผลัดใบ สูงถึง ๒๕ เมตร เปลือกหนา สีน้ำตาลเทา กระเทาะล่อน เป็นแผ่นขนาดเล็ก เปลือกในสีเหลือง ยอดและใบอ่อนออกสีแดง เกลี้ยงหรือมีขนเพียงเบาบาง ใบ เป็นช่อ มีใบประกอบย่อย ๑๑-๑๗ ใบ มีลักษณะยาวรี รูปขอบขนานแกมรูปหอก ฐานใบมนกลม ปลายใบมนทู่และหยักเว้าเล็กน้อย ทางด้านท้องใบจะมีสีจางกว่าหลังใบ ดอก สีขาวอมม่วง ออกเป็นช่อดอกเชิง ประกอบตามปลายกิ่ง ดอกจะเกิดพร้อมกับการผลิใบใหม่ เกสรผู้แยกออกเป็น ๒ กลุ่ม ๆ ละ ๕ อัน ฝัก มีลักษณะแบนแผ่เป็นปีกยาวรีหรือรูปขอบขนานกว้าง ๓-๓.๕ ซม. ยาว ๘-๑๗ ซม. ผิวเรียบส่วนที่หุ้มเมล็ดหนาแข็ง มีลักษณะเป็นกระเปาะกลมหรือแกมรีเล็กน้อย นูนเห็นได้ชัด ส่วนมากมีเมล็ดเดียว มีลักษณะคล้ายรูปไตสีน้ำตาล

การกระจายและนิเวศวิทยา

พบในป่าเบญจพรรณทั่วไป ในพื้นที่ที่มีความสูงใกล้กับระดับน้ำทะเล จนถึง ๕๐๐ เมตร

ประโยชน์

เนื้อไม้สีน้ำตาลอ่อนอมเหลือง มีเส้นแทรกสีดำ เนื้อละเอียดปานกลาง แข็งและเหนียวมาก เลื่อยผ่าตกแต่งยาก แต่ขัดชักเงาได้ดีมาก ใช้ทำเครื่องเรือน ด้ามเครื่องมือ เครื่องใช้ต่าง ๆ ได้สวยงามและทนทาน

ที่มา : จากหนังสือ "สวนพฤกษศาสตร์สมเด็จพระนางเจ้าสิริกิติ์" โดย องค์การสวนพฤกษศาสตร์ สำนักนายกรัฐมนตรี